There’s meer “why” aan mijn het werken van huis dan de scheidingsbezorgdheid die ik voor mijn espressomachine heb gevoeld, naast het kunnen geld van negen tot vijf, vijf tot negen in trashy lingerie maken.

Ik gooi van huis door elkaar omdat het verkeer van Los Angeles ziel het zuigen is.

En I don’t heeft zelfs een ziel.

Ik draai Boy–who heb nota genomen van ridiculousness van verwijzend het zijn naar als “The Boy” wanneer komen he’s bijna tweemaal mijn age–while I’m op de Canion Blvd. van de Laurier, een weg die door de heuvels Hollywood in een toneelparkerenpartij windt 5 p.m. “Did u verkeer yet?” raakt;

“Yes.”

“Do u wilt neersteken yet?”

“Yes, ” hij antwoordt. “Can u doet me een favor?”

“Tell me wat het first.” is;

“I willen een tatoegering, ” krijgen; hij zegt. “And ik wil het op mijn achteruit geschreven voorhoofd, zodat kan ik het in een spiegel lezen. Het zou moeten zeggen, verliet ‘Why u het Kasteel, u het fucking fool.’”

Mijn giggle is onderbroken met lange honk. De Jongen drijft door L.A.’s vreedzaam-Gevoerde rand, maar misschien he’s–

“Ready om around?” terug te draaien; He’s stil, en ik ben hoeveel langere it’d benieuwd me nemen om huis te raken in vergelijking met hoe it’ll me lang diep aan land in de Vallei duren, bij de antiquiteiten veilen de Jongen overtuigden me om werk te breken met hem het bij te wonen. “You kan van, met uw iPhone, ” overal werken; he’d bovengenoemd, een half uur geleden. “There zal freaks zijn. Blog over it.” Verzegelde overeenkomst, was er een reden die hij goed aan Wall Street heeft gewerkt alhoewel hij weg in het Land van La van La, daar was een reden was waarom hij mijn vrolijk-mens Miata voor kon verkopen meer dan ik betaalde voor leuke convertibel.

Zo hopped ik in mijn auto, die verkeer Hollywood raakt onmiddellijk, veronderstellend wat het zou kunnen zijn als om dit dagelijks te doen, twee keer per dag, een uur die op saaie besprekingsradio wordt verspild en bovenkant 40 en het vrezen van het drudging door een baan voor een vette vrouw en whiny jonge geitjes die het resultaat van het zijn opgeheven Katholiek waren. Elke dag. Elke motherfucking dag, could–

“–you veronderstellen twee uren uit uw dag, elke day?” Ik ben, hardop benieuwd. “You kan dit veel in twee uren doen. En zelfs als u enkel weg in plaats van het zitten in verkeer rukte, zou uw tijd betere spent.” zijn;

“Forget een uur per dag, ” zegt de Jongen. “Do math. Tien uren per week, 40 uren per maand, 20 dagen een year.”

“Which is werkelijk een maand, wanneer u factor op tijd bestede sleeping.” Ik hijg als toen ik curvaceous kuiken-van - droom-Meisjes-die-$$$-NIET-BEYONCE op de dekking van het eten van wanorde-veroorzakende Mode zag. “My lord.”

“Yes, ben ik. Gottatakethiscall.”

Ik hang omhoog, en probeer om NYTimes.com op mijn iPhone bij een rood licht te lezen, hoewel I’m die door de binnenlandse mutanten wordt afgeleid te controleren die bij me van de bushalte leering, hoewel I’m by– afleidde;

Het drijven.

Toen I’ve definitief de veiling bereikte, zijn neonteken kwam het schreeuwen I’ve aan, I’ve het gehoorde tweemaal uit kiest melden NPR’s van idioten die elkaar in Iraqranrael en Justin nieuw Timberlake’s doden. I didn’t denken het mogelijk, maar ik gaf zelfs minder de tweede keer.

Ongeveer de oorlog. Niet JT.

Ik krijg uit mijn auto, en onderzoek de scène terwijl I’m die door mensen wordt onderzocht die van mijn favdecennium, ’20s zouden kunnen dateren, hoewel zij don’t schijnen om mijn moderne vinjapon van ijs blauw satijn te waarderen met purpere mijn riem cinched, piepgeluid-show platforms bedekt door luipaard-druk ponyskin. Iedereen kijkt drie, vier keer zo oud zoals me, zij als het resultaat van verspilde het leven het concurreren voor dingen die slechts tijdens een het bieden slag aantrekkelijk schijnen kijken, kijken zij like–

They’re drinkend koffie van storaxschuimkoppen.

Ik verzend en giet me binnen zwak brouw, de koffie die in de kop met het geluid van hete piss stroomt. Mijn enige tevredenheid van de drank is dat it’s in een V.N.-AARDE-VRIENDSCHAPPELIJKE kop diende.

Ik kruis een breed-lege vloer aan weerspiegelde planken die met oude punten, en aangezien ik oog een standbeeld van een naakte Griekse eyed mens I’m door Mexicaanse arbeiders in de rug van het pakhuis worden volgestopt. Ik bekijk het beeldhouwwerk, en aangezien het zich lange eeuwen na zijn verwezenlijking bevindt, zie ik in zijn koud marmer dit klassieke continuum van het leven: ondanks cultuurconflicten, zijn wij al zelfde. Wij adem, wij hongeren, wij geslacht uit.

Ik bekijk terug de mensen, schaduwen in donker, lettend op me aangezien ik op het standbeeld let. De zelfde zekere functie, maar verschillende feeling–I don’t wil aan bult het standbeeld.

Dan controleer ik het Griekse zes-pak sculpture’s dubbel. Well…

De Jongen komt aan, en wij nemen onze goedkope zetels. “You’re rijken, ” Ik verklaar. “Why aren’t wij bij het motherfucking Sotheby’s?”

“Your laatste slagbaan sucked.”

“I’ll memorandumkwaliteitsbeheersing, sir.”

De veiling begint met wat me aan een glaskruik van mijn huis Nana’s in het Zuiden herinnert. “Going voor vijftig centen, ” verklaart dude rottend in een afgebroken podium. “One dollar. Dollar-vijftig, twee dollars. Drie dollars vier dollars. Verkocht! Voor vijf dollars.”

“These fuckers wouldn’t betalen zelfs een dollar voor mijn iPhone, ” Ik zeg, omhoog kijkend niet van mijn e-mail. “Do u wilt opstaan en zeggen, ‘This waarom gekregen bent you’ve een hypotheek that’s etend u uit huis? Omdat u uren en de vruchten van uw arbeid doorbrengt die aan Cheetos van binnenlandse decor’?” biedt;

“You’re te luid, ” Het gefluister van de Jongen. “We’re gaand geschopte out.” krijgen;

“You zou me, then.” moeten danken;

Na het pooien van het schilderen die wouldn’t voor een spammy e-kaart kwalificeren die werkelijk kwaadwillige software maskeert, na de verkoop van een spiegel die in groen-goud in orde wordt gemaakt, heft de Jongen zijn hand zonder het kijken omhoog van zijn Braambes op, en he’s kocht een deken voor $400.

“How denkt u werkelijk veel dat rug’s worth?” hij vraagt.

“$399, ” het verpletteren van mijn iPhone met mijn vinger. “You overpaid.”

“And u gaat neemt zorg van this.” Hij overhandigt me zijn ontvangstbewijs.

Ik loop aan het bureau in de rug, en ik stel sinds I’m een Kristopher there’s geen voor reden waarom I can’t de Jongen is. “I’m hier om mijn rug.” op te nemen; Ik overhandig de dame mijn ontvangstbewijs. “And het kleine, derde-wereldkind dat voor sale.” was;

De vrouw lacht, en ik ben benieuwd of mens she’s.

De Jongen verschijnt naast me, en leunt over het bureau. “Did u ziet dat dude achter me? Buitenissig met de het haar en man van Marie Antoinette boobs? Dit is de engste plaats op earth.”

“Why?” zij squeals.

Ik veronderstel she’s niet.

" Betsey Johnson hielt $170 via Zappos

Deel dit

Verwant met "het Gaan, Gegaan Gaan,":

  "  Geen verwante posten

"Gaand, Gegaan wordt Gaan," onder ingediend $200 of minder, Behandel Verhaal, De Schoenen van het platform, GESLACHT, Schoenen. U kunt om het even welke reacties op deze ingang door volgen RSS 2,0 voer. U kunt verlaat een commentaar, of trackback van uw eigen plaats.