De meeste mensen zijn verrast wanneer ik hen ik nooit heb gesnurkt cokes van de maag van een model in Brazilië vertel, dat heb ik geen pot, die I nauwelijks, zelden drank____tinis gepuft. Zij begrijpen niet hoe ik mijn D.A.R.E. heb gehouden. de belofte maar zegt dingen in publiek die maken mensen bekijken me als ik het Frans spreek.

Zo toen ik generische Prozac - de essentie van arts-voorgeschreven Buitensporige Roze Pillen voor Chicks™ - overwoog om mijn PMDD (plotseling voor „Premenstrual Dysfore Wanorde,“ plotseling voor het motherfucking slechte PMS die mijn Porsche `07 hersenen 911 in een `89 Honda Civic) verandert te doden, vroeg ik hoe de drug me zou doen.

Maar na maanden van het afdekken van soja zes lattes met twintig Rode Stieren zonder mijn geestelijke moeheid te deuken, sla munt ik uit mijn voorschrift. Ik tast de uiterst kleine verstrekte af Hulp van de drukRite: De „pillen kunnen seksuele wens verminderen,“ - ik lach, betwijfel ik het - „kan bezorgdheid veroorzaken, kan zelfmoordgedachten veroorzaken, kan depressie veroorzaken. Als u het bellen in uw oren hoort en iemand met uw vijf-duim stiletto wilt neersteken, roep uw arts.“

Het fascineren.

Ik slik een baby blauwe pil voor ontbijt. En ik nog voel vermoeid na 2 p.m., na drie reizen aan Starbucks, na een drank van de ontwerperenergie, het distilleertoestel van I

Niet van de Jongen de hele dag hebben gehoord.

Ik tast mijn iPhone, en ik maak me ongerust aangezien ik zijn audio-messagerieantwoord hoor. „Roept u me normaal telkens als u piss neemt,“ ik zegt. „Ik ben betrokken voor uw blaas.“

Ik hang omhoog, en de zongootstenen met mijn stemming, en ik word afgeleid van zaken: mijn binnen Boheems wil een zieke dag terwijl mijn interne yuppie haar ranselt houden werkend in het slavenhok van mijn mening.

Maar in plaats van vingers die over mijn super MacBook vliegen, op de markt brengend, vind ik me in een supermarkt het kopen Fruit Rollups, gedrukte stukken van suiker in band-kleurstoffen van gelukkig, het tegengestelde van hoe ik voel. Ik kruis terug naar huis, en realiseer ik nog niet van de Jongen heb gehoord. Een stuk van document drijft in mijn overlapping en I squeal als het is een spin en controleert nauwelijks swerve, en ik ben benieuwd of ben ik op rand van Prozac, ben ik benieuwd of is de Jongen gehouden gijzelaar geweest en sodomized in het Kasteel door iemand buiten me, ben ik als benieuwd

Riiing. Riiing.

Hij roept? „Satan die,“ het antwoord van I spreekt.

„Hey, fucker.“ Zijn stem schilt gelukkig, ben ik benieuwd of hebben de terroristen die een kanon houden aan zijn hoofd geëist hij natuurlijk handelt. „Ik kwam enkel van het werken van de werf, baby binnen.“

Of course. Weeding, enjoying green grass, “Getting dirty without me?” I ask. “Did you dig out a mud wrestling pit?”

“It was great. You don’t know how satisfying it is to work the land you own.”

I imagine him shirtless, sunning, his six-pack sweating. “I’m sure. Did you pay yourself $5.50 per hour for this work?” We talk small while I land home: he’s asking about my day and how I spent it, and I tell him all I did was touch myself to Prince songs; I skip over my science experiment with my brain. But as we keep chatting I pour out the month’s worth of pastel pills into the toilet and flush. I decide I’ll control my mind myself, I’ll skip taking the passenger seat while some chemical is the driver, I–

Wonder if it’s too late for another soy latte and an espresso-laced brownie.

» ToyMe pill necklace $160, A plus R Store .com

Related to "Barely Living Through Chemistry":

» Miu Miu Slip Dress

» Indulgems Jewelry, Trunkt

» Watered Down

"Barely Living Through Chemistry" is filed under $200 or less, Cover Story, Gold, Jewelry + Watches, Necklace, SEX. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.