De „greep onze linkeroverschotten,“ zegt de Jongen, de zachte sluitende deur van zijn Porsche.

„Waarom?“

„Wij kunnen niet het in de auto verlaten.“ En hoewel ik niet zeker ben waarom, ik het voedsel neem en wij aan de mijn bouw lopen, een beetje van Deco van de Kunst bakstenen. „ik ben zo nieuwsgierig uw plaats definitief om te zien,“ zegt de Jongen. „En ik ben zo bereid te verpletteren.“

Ik realiseer hij de nacht op mijn plaats wil doorbrengen, en hoewel wij samen in meer dan vijf landen van flats, hotels, vliegtuigen, en treinen hebben geslapen, ga ik schuw en zeg, „ik denk niet u aan.“ wilt

„Waarom niet? Is uw andere boyfriend die?“ later langskomt

„Mijn enige andere boyfriend is mijn rechts. En ik houd van aan het als heet kuiken te denken.“

Hij lacht, en ik sluit open de deur voor hem, die hem leidt tot een antieke lift. „Dit is charmerend,“ zegt de Jongen.

„Word klaar. Het is een echte schoendoos.“ De lift pauzeert, langzaam, en wij gaan weg en lopen onderaan de zaal. Ik open de deur, en pauze: „Klaar u?“

Ik knip op de lichte schakelaar weg, en de Jongen hijgt. „U kidding niet. Het is werkelijk kleiner dan mijn poolhuis.“

„Uw poolhuis heeft een volledige keuken en een marmeren badkamers,“ ik lach. „U wilt nog blijven?“

„ik kan het stedelijke kamperen doen,“ hij zegt. „Dit zal zijn als toen ik in mijn bureau van een meisje levend-binnen te schudden sliep. En ik sliep in een wildernis. Ik kan overal slapen.“

Ik grijp mijn hoofdkussens, en open een wolk van comforter over mijn dagbed.

De „baby, u kon leven veel beter dan dit.“ Hij glijdt van zijn buttondown uit, en plaatst het op mijn glasbureau, één van mijn weinig stukken van meubilair - in mijn keuken, zijn er slechts een koelkasthoogtepunt van uitstekend bont, en een espressomachine de die van kosten mijn helft huur. „Waarom u?“ hier bent

„Omdat drie maanden in zes smolten, toen twaalf.“ Ik barst open mijn laptop, lettend op hem undress. De „gedachte van I zou ik terug in New York onderhand zijn, maar ik knipperde omhoog en het jaar. Ook, was het tussen het leven in een zanderig stedelijk milieu of alcoholisme het volgende grote Amerikaanse aangestoken meisje te worden. En ik drink om het even wat maar geen soja lattes.“

De jongen is naakt op mijn bed, half omvat lichaam, gesloten ogen de helft, hoewel hij duidelijk zegt, „ik hier beweeg u uit. U verlaat opnieuw nooit mijn plaats.“

„Het is niet slecht dat.“ Mijn verklaring wordt onderbroken door een sirene, rood als de zonsondergang die enkel sluit. “Are you comfortable?”

“Yeah, I’ll sleep anywhere. But I’m saving you from…” Soon he’s snoring as I type away, working, writing, watching him rub his face into my pillow, liking the soft, fat white of my down comforter against his lean, tan body. When I put down my laptop it’s almost midnight, and I lie next to The Boy, reading on my iPhone as he sleeps, liking hearing his soft snores. Little pillows of breath, they–

Don’t drown out the helicopters outside. The Boy rolls over on his back. “Do you have to pay extra for this entertainment?” he asks. “Why are you living like this?”

“It’s authentic, like a Fifty Cent music video,” I say, still scrolling my iPhone. “And I need street cred to write about f**k-you shoes.”

“You’ve got to move. Come live near me.”

“I can’t do the suburbs,” I say. “And beach towns give me anxiety. They’re too relaxed. There are too many flip-flops.” I rub The Boy’s back, his neck, until his moans melt into soft snores, and I go back to reading.

It’s a blank black, like my iPhone lying next to my head when I wake up. “I just heard a woman scream,” says The Boy. “Like out of a horror movie. Is my Porsche going to be there when I leave?”

“I didn’t hear her. But want me to check your car?”

“Sometimes it’s better not to know.”

The next time I wake up, The Boy’s looking at one of his cell phones, sitting up. “It’s 5 a.m. Time for me to go to work.” But he crawls back under the covers and pets me heavy, and finally the only noises we hear are the rustling of the bed clothes as we completely unclothe, as we breath off each other’s moans. We’re not quiet until we finish, and our pleasure has us playing on that border between sleep and wake.

“All right.” The Boy kisses my forehead, my closed eyes. “I’m out, baby.” I give him time to take the elevator, to cross the street to his car, and call him. “Is your Porsche riddled with bullets?”

“No, but I have a ticket and it’s like night of the living dead out here.” I direct him how to get back to his place, his nine-bathroom palace with a postcard view of the Pacific, and I don’t fall back asleep until I hear him say:

“It’s so good to be home.”

» Campise gun necklace in gold, $600, Ron Herman.com

Related to "Call Me Kay-Z":

» Business 101

» Love Notes

» Gettin’ Trunkt Up In Hurr

"Call Me Kay-Z" is filed under $550-$1,000, Cover Story, Fashion, Gold, Jewelry + Watches, Necklace, SEX. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.