Οδήγηση χωρίς γάντια

Οδηγώντας γάντια Fabre Maison $165, Saks.com
«Οδηγήστε,» λέω στο αγόρι, το αγόρι μου, όταν ρωτά εάν θέλω το γεύμα παραδοθε'ν ή που παίρνεται. Οδηγάμε τον ανελκυστήρα του στο γκαράζ, και μπαίνω στον πειρασμό για να πηδήσω στο μικρό ανελκυστήρα. Είμαστε έξω προτού, και παίζω τη γυναίκα αστυνομίας στις πλατφόρμες και το αλεπού-τακτοποιημένο παλτό μου, που κατευθύνει το αγόρι από σκοτεινό, βαθύ driveway του, hopping στη Porsche του όπως θερμαίνει στην κενή οδό. Δεδομένου ότι αρπάζει τη μετατόπιση ραβδιών του Carrera του, γλιστρώντας τα εργαλεία μέσα και έξω, οι μετατοπίσεις χεριών μου στα εσώρουχά του, που στηρίζονται όπου κάθε πόδι αλέθει σε άλλο.

Ι κατοικίδιο ζώο αυτός τόσο μαλακά όσο τα τριψίματα αντίχειρών του ενάντια στη σφαίρα της μετατόπισης ραβδιών του, ως μαύρο αέρα από τις ωκεάνιες αναπνοές στα φω'τα πόλεων που ευθυγραμμίζουν την ακτή. Τον προσέχω κίνηση, αισθαμένος κάθε φορά που αντλεί τα πόδια του σε έναν μισό-δεύτερο χορό στους μηχανισμούς παρεμβολής. Ταλαντεύεται ευρέως μέσω μιας καμπύλης σε έναν απότομο βράχο, ενώ το χέρι μου αγκαλιάζει τον κύκλο του μηρού του.

«Αισθανθείτε καλός να οδηγήσει το αυτοκίνητό σας;» Ρωτώ. Έχει το ίδιο πράγμα μου να ανταλάξει, μόνο μείον σκάρτο lingerie και συν μια μαρμάρινη σκάλα: ένα ξεδίπλωμα του κρεβατιού, σε μια καρέκλα γραφείων.

«Πολύ καλός.» Μια γρήγορη μετατόπιση βάζει σημεία στίξης τη δήλωσή του. Τα εσωτερικά του αυτοκινήτου καίγονται σκοτάδι ενάντια στο μαλακό νέο του ταχυμέτρου του, και πέρα από το αεριωθούμενο αεροπλάνο ανεμοφρακτών ο αέρας ακτινοβολεί με τη ζωή του Λος Άντζελες. Οι απόμακροι σπινθήρες αμυδρού φωτός από ένα κίτρινο σημάδι που ζητά οδηγούμε 35 mph. Προτού να πραγματοποιήσω να ταξιδεψω του αγοριού σε 90, τα μίλια του σημαδιού πίσω.

Η μηχανή του Carrera στενάζει, μια σταθερή αναπνοή, όπως έναν εραστή που συμπιέζει την ευχαρίστηση από την κάθε προσπάθειά της.

«Όταν η τελευταία φορά εσείς αγέλη αυτός ο γρήγορος;» Το αγόρι ρωτά, κυλώντας μέσα και έξω ένας ποταμός της κυκλοφορίας, που λάμπει τα brights του, σκεφμμένος σε μια αναλαμπή πρίν επιλέγει κάθε πάροδο. Τα μάτια του συναντούν το ορυχείο στον οπισθοσκόπο καθρέφτη του, και κινεί το αυτοκίνητό του από το τέταρτο προς το τρίτο εργαλείο ως φως κυκλοφορίας εμείς μετατοπίσεις παρελθόντος στο κόκκινο.

«Με σας,» λέω, ανυψωτικός το κεφάλι μου, που απορροφά στον αέρα. «Ξέρετε απολαμβάνω αυτό τόσο πολύ περισσότερο από εκείνα τα γεγονότα μόδας είμαι υποτιθέμενος για να χτυπήσω;» Θυμάμαι μια ώρα που αυλακώνεται μακριά στο ημερολόγιό μου για το αύριο, με ένα RSVP που έχω ξεχάσει ήδη υπέρ του γραψίματος αυτού. «Η ζωή πάρα πολύ σύντομη για να το ξοδεψει που κάνει μόνο τι σκέφτεστε εσείς πρέπει.» Ρυμουλκώ στα εσώρουχά του. «Έτσι τράβηγμα σε εκείνη την αλέα.»

«Είστε σωστοί,» λέει το αγόρι, αλλά πετάμε μετά από το. “Only I don’t want us to get arrested.”

“It could be hot,” I argue, though our bubble of space in his sports car is already alive with heat. I feel my seat belt like gravity, a warm line tugging me into place, snug in my leather seat like I’ve settled in rich red earth. The motor moving us is our sun. Life outside is a smooth blur, and instead of emphasizing our speed, watching the world wash away through my window slows our inside time to a constant present, paused from future or past.

We stop to pick up sushi, and then we’re a blink and red lights run away from The Boy’s house. He slips inside the garage, and I climb out of the car and smell the tires burning, sweating dry.

“Do you feel that heat from the tires?” The Boy looks at me. “It felt good to get the car out.”

Related to "Driving Without Gloves":

» Celine Leather Opera Gloves

» Python Burberry Gloves

» D&G Dolce & Gabbana Gloves, Fur-Trimmed

"Driving Without Gloves" keywords: Accessories, Cover Story, Fashion, SEX .
You can follow responses to "Driving Without Gloves" through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.