Coco DE Mer Geisha Prop, $165

De vlakte van mijn rug tegen een zwart blad van stadium dat is speared met een pool, en de warme lucht over mijn naakte benen is als comforter. De smelting van een paar twee dollarrekeningen in tussen mijn tanden, pillowed door mijn natte tong. Merk-uit verlokt door dat geld van het Monopolie, een topless Japanse meisjesslithers over me, haar huid die mijn neus, haar hoofd poedert dat mijn dijen, het pauzeren nuzzling. Dan masseren haar handen mijn borsten aangezien zij terug kruipt, kussend me, die het valse geld bijt in haar mond. Zij pikt me die op de wang, „Arigatou!“ tjilpt

„Nr,“ I giggle. „Dank u.“ Zo vulgar zoals de wereld het letten op naakte, dunne meisjesstrook zou kunnen maken om kleren en voedsel, de stijlen van Japan te kopen de ervaring zoals verfijnd, zoals bevallig, als het verliezen van uw maagdelijkheid op uw huwelijksnacht.

Slechts misschien meer mild mannered.

I sit back down at my table, with a hostess. Haar ogen zijn breed, hun helling die met valse omhoog constant gebogen eyelashes en lippen wordt overdreven. „Zij goede danser, ja?“ Zij weergalmt mijn verklaring van een paar voordien notulen.

Ik glimlach. „Hai!“ Ik zeg, met een kort teken. De enige Japanner ik mijn twee dagen in Tokyo heb gesproken is ja „ster-uh-bucks-Oh,“ „,“ en „dank u.“ Maar mijn chant Engrish terwijl het jacht voor soja lattes, schijnt dit Het meest Japans te zijn gesproken door de inwoners, ook. Met dergelijke zachte taal, weinig maakt wat ik van de megastad heb gezien tot het gevoel vrouwelijk, ondanks stadsmythen van mannen tastende vrouwen in overvolle liften, ondanks de doorgang van verkrachting porn struikelde ik op in een zes-verhaal geslachtswinkel.

Tokyo is enkel te beleefd om volledig vuil en stedelijk te voelen.

Hoewel metropolis met dunne gebouwen neigend aan de hemel dicht is, de zware wolkenkrabbers onder de wolken buigen, en een toren die die Eiffel met zijn gelijkenis vleit, is het urbane over zijn volledig schoon urbanity, die van met stokvoeringsbomen slechts een rommel die wordt gemaakt die uw stroll op sidewalk aanbieden in de schaduw te stellen.

Het is gedeeltelijk dit prettiness die het onderzoeken van Tokyo vibe zoals virtuele werkelijkheid maakt: alles knippert en helder en licht en schijnbaar zo gevolg-vrije brandkast. Zo was ik door stegen, hemelgangen, en sidewalks benieuwd, definitief ingaand Kabukichō, een district dat nauwelijks in het rood werd aangestoken het voor famed is: in plaats daarvan vlamde het geel en greens en blauw, en het wit van de ogen van Japanse mensen, tegen grijs van hun Europese pakken op.

I walked down the broad backstreet, passing men finally overcome of their native shyness, offering escort calling cards like missionaries handing out flyers. I saw a sign for “Sexy Club,” its stairway into a heaven of dark. I climbed the steps, curious like a child, and opened the door. The cashier made an “X” with her fingers: “Close-uh.” Two Asian men passed me, paying and sliding through an inside door.

I left, I kept walking. Doors were open down all the alley, but their lights out. Imperial Clients was the only club so shining, with rhinestones spelling out its name. I tugged the doors open, unveiling a ghetto fairy tale: a pink chandelier flashed on the jewelry of geisha girls in prom gowns, tiny hands smothering giggles, bodies balanced on the laps of business men. “Open?” I ventured. The door man tapped his watch, shook his square head. No.

The glitz was still in my eyes as I paused outside at an easel showing photos of girls: a menu of strippers. I climbed the stairs, an echo of earlier steps, and entered an empty lobby buzzing, fuzzy, with dark red lights. The cashier trilled a string of Japanese, and I assumed the club was “close-uh.” Still I asked, “How much for one?” I held up a finger, pointing towards heaven.

“Seven-sousand,” she said.

I gave her my credit card, and she bowed, handing me the receipt. A man opened a door that moved like a curtain, revealing a thick of fake fog sliced with ruby laser lights. Deeper in, an almond-eyed girl strobed against a silver pole, dancing on a black lacquered island in a sea of sitting, smiling women and men suited, sly. Pointing at the menu, I ordered a drink.

I sip the iced oolong tea I was served half an hour ago, its mild taste spiked with Korean liquor. I’m silent, watching another dancer, her latex thigh-high boots sticking to the pole as she climbs it, moving to her own soft rhythm, like a woman dancing with her husband.

The hostess next to me giggles, foreplay for talk: she’s probably more used to feminine quantities of conversation from Asian business men, than the masculine, comfortable quiet of an American girl.

“So you from Ros Angeless?” she asks, punctuating her question with a titter.

“Yes.” I smile like we’re sharing a fresh joke, though I think we’ve already spent five minutes talking about Los Angeles, and her visit to—

“I just visit,” she says. “I go shop-ping. On Mel-uh-throse.”

“Oh, yes.” My eyes wonder back to the stripper, my interest in the conversation lost, like a husband who years ago discovered his wife’s mind less deep than the wrinkles developing on her face.

Off the side of the stage, I watch a man slide money to the bouncers, and tug the hand of a woman who makes herself smile as she disappears behind a screen.

Suddenly it’s daylight in my mind, internal sunlight cheapening the shady scene: the club’s a refuge for pleasure-starved men who married women they’re too polite to divorce, the dancers sell a sex fantasy most everyone’s too nice to demand the reality of, and hostesses politely pretend money has nothing to do with the attention they pay guests.

“Hai!” The hostess nods. “I also go shop-ping to Kitson.” She pinches a yellow charm hanging around her neck, with the store’s name “Kitson” stamped on it. A little heart of fake gold, bought overpriced in a Beverly Hills boutique made famous by sex-tape celebrities who are paid to pretend to shop there.

I smile automatically, and she mirrors me. Her teeth shine white in the dark, little Chiclets, each tooth almost exactly like the other, ready to eat me.

I look around the room: white bodies of Japanese girls close a circle around me, each on the arm of darker men who better blend into the walls covered in a blood-red velvet; the girls are like little teeth, the club like a mouth ready to eat me.

At least it’d use a hot towel before.

Related to "Stripped":

» Poppie Couture Clutch in Stingray

» Silver Juicy Couture Money Clip

"Stripped" keywords: $200 or less, Cover Story, SEX, Travel .
You can follow responses to "Stripped" through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.