Het mengen uptown het kunstenaarstalent met elegant van de binnenstad, passend functie aan manier, bewerkend sterk leer aan curvy lijnen, de handtassen van Gida Bavari is voor vrouwen die nooit hersenen voor schoonheid, sterkte voor vrouwelijkheid, of hun persoonlijke stijl voor het overgaan van tendensen compromitteren.

Gemaakt van gewaagde Italiaanse leer en hardware, wordt elke handtas van Gida Bavari bewerkt in de Stad van New York en smartly gemaakt aan de levensstijl van metro meisje-op-de-ga. De inzameling van de daling wordt 2005’s met grotere zakken benadrukt die zich worden gemaakt om van commerciële vergaderingen aan martini staven — te bewegen; naast verpakking met zakken voor celtelefoons, PDAs, of MP3 de spelers, de groeven voor pennen, en een zeer belangrijke ring, totes maken ruimte voor facultatieve aanpassingswristlet. Een gemakkelijke avondzak op gaat, crackled het zelfde leer en chroom van de grotere totesmanier de kleine koppelingen.

Het overbruggen de bureauuren aan cocktailpartijen, en de het werkweken aan weekends, Gida Bavari’s gladde elegante doesn’t vertragen slaan, enkel als de vrouwen worden de zakken gebouwd voor. “Manhattan de vrouwen inspireren me elke dag, ” zegt ontwerper Gida Batista. “Their de bezige levensstijlen en de sterke betekenis van stijl inspireren me altijd om tot iets te leiden die them.” zal complimenteren;

Batista kent goed haar Manhattanite muse — geboren en opgeheven in New York, she’s nauwkeurige zeker, creatief-beroeps she’s die door Gida Bavari bags’ wordt geïnspireerd; de wortels liggen op de andere kust, niettemin, tijdens Batista’s zeven jaar in de radio van San Francisco’s en de televisieindustrie. Tussen het werken naast talenten Johnny Depp, Bill Murry, en Adam Duritz van de Tellende Kraaien, en het ontspruiten van een onafhankelijke muziekvideo voor één van haar eigen liederen, vond Batista zich schetsend stapels van handtasontwerpen.

Het creëren van haar eigen inzameling van handtassen bewezen te verzetten tegen teveel zich, en Batista keerde aan de Stad van New York in 2003 terug en verschoof vlug van vermaak en muziek in manier. Na het inschrijven bij GESCHIKTE en het bestuderen sourcing en productie, in de lente van 2005 debuted zij de inzameling van Gida Bavari’s eerste.

Misschien was de creatieve sprong Batista’s tussen muziek en manier snel succesvol omdat zij didn’t een lange afstand tussen twee ziet. “Fashion, als muziek, is zo expressief. Allebei veroorloven zich ons de capaciteit wie te zijn wij willen zijn en onze individuele verklaring afleggen, wat er ook dat kan zijn, ” zegt Batista. “We kan kwetsbaar zijn, speels, sterk, sexy, krachtig, afhankelijk van welke stemming ons op om het even welke bepaalde day.” slaat;

“I verkoos om handtassen wegens de duidelijke reden — in het bijzonder te ontwerpen; they’re zeer persoonlijk aan vrouwen en kan vrouwen werkelijk helpen met hun persoonlijkheid, ” pronken; zet Batista voort. “You gieten uw leven in handtassen. Een grote handtas vervoert u overal, heel erg zoals u draag it.” En dat vervoeren de zakken van Gida Bavari een vrouw overal uitbreidt zich voorbij enkel het toting van haar hoofdzaak van machtslunchen aan dinerdata — Gida Bavari vervoert een vrouw van laatste year’s de lentegarderobe aan volgende elegante baan season’s.

“My de ontwerpen zijn klassiek, met elementen van tendens, ” zegt Batista. nadruk “I don’t op alleen tendens omdat ik geloof dat een goed ontworpen handtas de test van tijd zou moeten weerstaan. Ik houd ontwerp van elementen en details, zodat verkies ik de tendensen in de details en in de kleurenkeuzen, maar niet zodanig dat data de zak voor seizoenen aan come.” te houden;

Batista’s is de toewijding aan kwaliteitsontwerp over snelle fads, aan het plaatsen van tendensen in plaats van het lopen na hen duidelijk in originele de lente van 2005 van Gida Bavari’s inzameling. Samengesteld van crackled Italiaans leer en de verklaringshardware, de handtassen is nog meer dan vers-als Gida Bavari’s huidige en toekomstige, afgelopen seasons’ de zakken zijn nog de perfecte toebehoren voor slim, opbrengst-alle meisje over stad.

het “The Gida Bavari merk betekent levensstijl, ” vat Batista samen. “It’s een merk dat verder dan manier gaat. Zijn functionaliteit blijkt een beste vriend te zijn girl’s. Het weet dat sexy, slim, grappig, krachtig, en vrouwelijke you’re, ” Gida Bavari weet dat een vrouw nooit wil of om het even welke minder rechtvaardigt.

Ik verdrink wens aan slaap in espresso, werken, die de hele nacht mijn laptop neerstorting schrijft te hebben. I’m geplet tussen vee op de uitdrukkelijke trein aangezien het zich voor perpetually wordt vertraagd verontschuldigt en ik mis een vergadering. Ik land definitief naar huis, vindend mijn Matilda dood (zij was een Afrikaans viooltje; mijn favoriet huisdier - naast mijn snakeskinkoppeling - aangezien de mijn bouw doesn’t bontdingen naast lagen toestaat).

Drie weinig prikken en plus een ton druk, en mijn kleine bel van een wereld is gebarsten. Geef me gebeden, verzend me organische chocolade, geef me enkel –

– Een omhelzing.

Helaas, terwijl de wapens van mijn geliefde aren’t beschikbare — of, I’m kiezen uit, welk — ook; I’ll sub met twee boys’ band van lint die vast rond mijn taille wordt verpakt. Alex & Lorenzo zullen me omhelzen, zullen mijn uitrustingen, aanvullen en zullen me van winderige brunches in jeans aan de zaken van de cinched-taille zwart-kleding begeleiden.

En met de hand gemaakt en oft douane-ontworpen, zien it’s onwaarschijnlijke I’ll mijn Alex & Lorenzo die een ander meisje koesteren. We’ve kregen een ware liefdezaak, dankzij ontwerper Kristen. “I besteden veel die tijd naar mijn stoffen zoeken zodat zij, ” one-of-a-kind kunnen zijn; zegt Kristen. “I naaien elke en elke riem met liefde en zorg en krijgen dergelijke tevredenheid van elke piece.”

Zoals ik. In feite, denk ik I’ll mijn ogen – afvegen;

– En zet zelfs de chocolade weg.

Dagelijks strolling in stilettos die, gewoonlijk hijgt ten gunste van kleding, en het beginnen elke dag zettend op mijn gezicht, soms I lang voor toen de Nieuwe Blik nieuw was begrenzen, om zonder een dadelpruimsteenbolk op te stappen was gewaagd, en het huis met naakte hoofd linker u een naakt beetje te verlaten.

En toen mijn hersenenrimpels, neus in de lucht bij het idee van het housewifing, wordt gebonden door gordels, en de behandeling van de wereld met jong geitjehandschoenen.

Nog, de meningsmensen die van I wouldn’t hoeden tippen wanneer wij op de straat — begroeten; mits ik de verslapping kon nu en dan dragen, ook.

Gelukkig, heeft de Hoed Addicition me — gered; minstens snel voorbijgaand — van mijn damsel-in-postfeminism-nood-Dom, die zijn wearable en listige oplossing van oud-be*groeten-nieuwe manier aanbieden. Wordt de Japanese van de ontwerper erfenis van Reiko Tomita’s geschud met Brooklyn-Straat stijl, en door haar traditionele modeartikelen opleiding regelmatig gemengd.

Smartly whimsical, neemt het doesn’t de Chirurgie van Hersenen om de intelligentie achter de hoed van die zelfde naam uit voor te stellen: een subtiel bal-Kijkt Lucy wordt GLB van roze katoenfluweel gemaakt dat wordt geschikt om als grijze kwestie te kijken.

De hersenschorskappen maken u zenuwachtig? “I doen heel wat naar maat gemaakte hoeden, ” zegt Reiko. “I liefde die de juiste stijlen en de grootte voor elke klant vindt. Ik heb klanten van babys aan 80-jaar, mensen om koninginnen te slepen. Veel van mijn klanten zijn ‘hat people’ wie met hun stijl zeer zeker zijn, maar ik heb ook overvloed van cliënten die zo comfortabele dragende hoeden aren’t. Ik houd van juiste voor them.” te vinden;

Geluiden zoals een perfecte pasvorm.

Mijn hartpijnen voor eenvoudigere, zuiverdere tijden: Ik herinner me speel in de keuken toen ik acht was, makend lattes, minimalistische menages van melk het mengen met espresso. Nu, vind ik me betalend zes bucks voor acht-ons van een helft-caf-dubbel-schot-extra-schuim-vanille-soja cappuccino. Ik herinner me kostumerend als vin één Halloween, wankelend in mijn pompen mom’s en snel ruïnerend haar hielen. Nu loop ik aan de schoenhersteller elke andere week, die een paar onwaarneembare platforms voor vijf seconden zodat I’ll van start gaat aan jog kunnen nog eens twintig blokken zonder mijn beloveds’ te vernietigen; zolen. Ik herinner –

– Dat I’ve kreeg over miljard andere dingen om te doen vandaag naast reminisce. En wie ben het kidding van I? Als om het even welke transplantatie Manhattanite isn’t gek in liefde met gek-bezig het zijn. Maar één blik bij de schone, organische lijnen van functioneel beeldhouwwerk J.Mendicino’s, bij de zuivere, witte vormen, en ik herinner fondly naps die in één of ander postmodern plattelandshuisje, van gemakkelijke slaap genieten. Ik herinner verse zonneschijn en de blauwste lucht, herinner ik –

– Dat groeide ik in smoggy La. There’s iets subtiel verleidelijk over de zen-Gelijkaardige eenvoud van J. Mendicino; misschien moet het met witte glans “the op eenvoudige vormen doen, die me een sterke betekenis van nadruk, ” geeft; zegt ontwerper Joanna Mendicino, heeft “which werkelijk me in het ontwikkelen van mijn lijn over afgelopen weinig years.” geholpen;

En de essentie van J. Mendicino’s is wat me helpt wanneer ik een vlucht van mijn marathon van Manhattan van vergaderingen en sojamochaccinos — nodig heb; wanneer ik de behoefte van I enkel om voor een paar ogenblikken herinner te vergeten.

I’ve een vreselijk lompe nieuwe Newyorker die, vooral leef ik praktisch op de Rij van het Museum nadenkt. I’ve maar strolled door Guggenheim, keek bij de Poorten, en bezocht slechts Samengekomen om een outta-stad vriend aan dat Wilde maniertentoongesteld voorwerp te nemen.

En ik koek op eyeliner, nooit tan, en heb donker bed hoofdhaar — I’m veel ook faux boho aan voor altijd om in fijne kunstengalerijen cooing niet.

It’s onvergeeflijk, werkelijk.

Zo om voor mijn zonde, I’ve te wijzigen die aan het aanbidden wearable beeldhouwwerk B-Tang’s wordt genomen. Handcrafted met de stamboom van de de kunstwereld van ontwerperBeverly Tang’s, de juwelenlijn vergelijkt haar afgelopen beeldhouwwerken van het-NIET-AANRAKINGSMUSEUM van licht. Zowel spelen haar fijne kunst als kostuumkunst met organische vormen, vierend dubbelzinnige cijfers aandachtig bij het bereiken van viewers’ interactie. Slechts met ringen B-Tang’s en dingen, in plaats van het verpakken van gesprekken van “Why”s rond de stukken, kunt u kleverig uw paws helemaal over hen, en een halsband winden rond uw pols, of een ring dragen een paar verschillende manieren.

“There’s meer dan één weg van het leven, meer dan één manier om om het even wat, ” te doen; zegt Beverly. “So waarom niet meer dan één manier om jewelry?” te dragen;

Passend, lichaamsdecor zoals B-Tang’s de extra-brede paren van het kopermanchet enkel eveneens met een cocktailkleding voor MoMA shindigs, zoals het, goed, met een paar van jeans en ballet flats…

En sinfully vuil haar.

Let’s familie, vrienden, en korte — en lange — de kennissen zijn unsurprised: I’ve nooit gegeven aan het fantasizing over mijn huwelijk — de mensen, de plaats, de toga.

Meer houden van de provincierechter, het gerechtsgebouw, mijn jeans.

Maar ontmoetten mijn ogen toen hand-woven omslagen van Handloom van de Indigo, en — met één bekijk de bruids inzameling — mijn gedachten gingen gelijkaardig-a-maagdelijk wit: in reliëf gemaakt nodigt, chipper chapel, een tiered toga uit.

Of meer houden van Opzichtige evites, het Getty Museum, een unbridal kleding.

Ik, ik, Indigo Handloom!

Maar terwijl ik liefde op het eerste gezicht verhaal, waren de eerste branden achter de verhouding van ontwerpersmita Paul’s met Indigo Handloom devastatingly verwoestend dan romantische — in feite, de lijn die van een slordig verbreken is opgesprongen.

Smita, die als journalist werkt tegelijkertijd, die aan Afrika wordt geplaatst om een verhaal te behandelen, en die op haar doorzocht huis is teruggekomen. “Everything was gegaan, met inbegrip van drie computers, cameramateriaal, alles, ” zegt Smita. zorg “I didn’t over om het even welk van ’stuff.’ Ik werd meestal met afschuw vervuld dat mijn computer, waar I’d al mijn het schrijven opsloeg, gone.” was; Smita bewoog zich terug naar New York om haar carrière opnieuw te beginnen, die met haar Palm wordt bewapend Proef. En toen ging “fate het beeld in opnieuw, ” zegt Smita. “I bereed mijn fiets over de Brug van Brooklyn met de Palm in mijn rugzak, en uit een reuzeregen barstte de wolk nergens open en dumpte een rivier op mijn head.” Smita schreeuwde een weinig, en kreeg terug: zij had nog celly volledig van 100 + aantallen.

Tot Smita geleend het aan haar mom… “And zij verliet het op een park bench.”

Hmm.

“So op dit punt, was ik werkelijk benieuwd of probeerde het heelal om me iets te vertellen. In feite, vond ik als het in mijn oor schreeuwde. Ik verzette me tegen het idee dat het een ’sign’ was; en nog geprobeerd om het gaan, ” te krijgen; welke tot Smita schrijvend over India’s de zijdeindustrie leidde, snel inspirerend haar fijne lijn van soireesaris.

“Beautiful de textiel is altijd een deel van mijn leven, ” geweest; zegt Smita. “I wist altijd dat één dag, I’d een onderbreking van journalistiek neemt en deze andere kant van me.” nastreeft;

“Of cursus, dat de definitieve onderbreking enigszins dramatic.” was;

Enigszins? Meer houden fantastically van.