Duw UPS
26.Oct.2007, 01:33 p.m.
„Ik werd enkel een bustehouder die tot mijn tits een gehele grotere kop!“ zal maken Ik zing in mijn iPhone, sprekend aan de Jongen, mijn jongen. „Het is zo chef-!“
„Hoeveel keer u naar Starbucks?“ vandaag ging hij vraagt.
„Slechts drie,“ ik zeg. „Hoe dan ook, zal deze bustehouder me tevredenstellen tot ik in mijn IRA breek om mijn toekomstige verslaving te financieren Botox.“ Ik let op mijn gezicht in een spiegel, en mijn browsrimpel bij een schaduw van een vouw ik het ontwerpen van mijn glimlach vind. „Dat is werkelijk wat mijn pensionering stash voor is, omdat weet het motherfucking Lord zal ik in mijn doodsbed, werken zijn, die vuile verhalen wordsmithing terwijl het geven van u een slagbaan.“
„Ik heb altijd uw ambitie.“ bewonderd

Er zijn iets werkgever over a 










This
I’m in my second office–pick a Starbucks, any Starbucks–and post meeting I decide to wait out the storm of L.A. traffic, buoyed by another soy latte, on an island of a strip mall in, like, totally the Valley?
I’ve never understood flower bouquets: they’re useless gifts that do nothing but passively pose pretty for short seconds before they wilt and die.
A little lover’s letter held tight in a tiny, golden envelop, its “I Love You” hugging near your heart, this 
Birds of a feather flock together, while cool cats play alone.
This
I skimmed this
This Parisian 









